مخالفین توسل با استناد به نامه ی ۳۱ نهج البلاغه میگویند حضرت علی ع از توسل منع کرده اند!!!

وَ اَمَرَكَ اَنْ تَسْاَلَهُ لِيُعْطِيَكَ،  وَ تَسْتَرْحِمَهُ لِيَرْحَمَكَ، وَ لَمْ يَجْعَلْ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ مَنْ يَحْجُبُهُ عَنْكَ  وَ لَمْ يُلْجِئْكَ اِلى مَنْ يَشْفَعُ لَكَ اِلَيْهِ، وَ لَمْ يَمْنَعْكَ اِنْ اَسَأْتَ مِنَ التَّوْبَةِ.

و دستور داده از او بخواهى تا ببخشد، و رحمتش را بطلبى تا رحمت آرد، و بين خودش و تو كسى را حاجب قرار نداده و تو را مجبور به قرار دادن شفیع ننموده.

پاسخ به این شبهه:

این عبارت از نامه ی امام علی علیه السلام نه تنها منع از توسل نیست بلکه صریحا جایز بودن و صحیح بودن توسل را اثبات خواهد کرد.

حضرت علی ع در این سخن فرموده اند: وَ لَمْ يَجْعَلْ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ مَنْ يَحْجُبُهُ عَنْكَ

یعنی حضرت فرمودند خداوند بین خودش و بندگان حجاب و مانعی قرار نداده است.

که این سخن به هیچ عنوان منع توسل نمی باشد زیرا طبق اعتقاد شیعه نیز خداوند بین خودش و بندگان مانع قرار نداده است و کسی مجبور به توسل نیست.بلکه توسل برای نزدیک شدن به خداست نه اینکه مانع نزدیکی از میان برداشته شود!!!زیرا هیچ مانعی بین انسان و خدا وجود ندارد.

هر کسی بخواهد میتواند بدون توسل نیز حاجت خود را از خداوند متعال درخواست کند.بنابراین این سخن ربطی به توسل ندارد.

دقت شود که توسل راه نزدیک شدن به خداست .همین و بس.هیچ کسی ادعا نکرده است که خداوند بین خودش و بندگان مانع گذاشته است.

اما سخن اصلی که مخالفین در این نامه به آن استناد میکنند این عبارت است:لم يُلْجِئْكَ اِلى مَنْ يَشْفَعُ لَكَ اِلَيْهِ

یعنی حضرت فرموده اند:خداوند بندگان را مجبور نکرده است که برای درخواست از خدا شفیع پیدا کنند

بنابراین حضرت از لفظ مجبور نساختن استفاده رده اندکه این خود اختیار را میرساند.

یعنی انسان ها مجبور نشده اند که شفیع پیدا کنند بلکه اختیار داند.

هرکسی میخواهد توسل کند و هرکسی نیز نمیخواهد توسل نمیکند.کسی مجبور به توسل نیست.

و این لفظ امام علی ع  چون اختیار در توسل را میرساند صریحا صحت وجایز بودن توسل را اثبات میکند.

و اما مکمل این نامه ی حضرت علی ع احادیث دیگری از حضرت علی ع است که خود حضرت علی ع به رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم توسل کرده اند.

محَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْبَرْقِيِّ عَنْ عِيسَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْقُمِّيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام قَالَ: كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام يَقُولُ إِذَا فَرَغَ مِنَ الزَّوَالِ- اللَّهُمَّ إِنِّي أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِجُودِكَ وَ كَرَمِكَ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ- بِمُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَ رَسُولِكَ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِمَلَائِكَتِكَ الْمُقَرَّبِينَ وَ أَنْبِيَائِكَ الْمُرْسَلِين‏ …

امام صادق عليه السلام فرمود: امير مؤمنان عليه السّلام بعد از اتمام نماز ظهر اين دعا را مي‌خواند: خداوندا به تو تقرّب مى‏جويم به وسيله جود و كرمت، تقرّب مى‏جويم به سوي تو به حقّ محمد (كه بنده تو و رسول تو است) و تقرّب مي‌جويم به وسيله فرشتگان مقرّبت و پيغمبران مرسلت…

اصول کافی جلد ۲ صفحه ۵۴۵٫

بنابراین علاوه بر اینکه با استفاده از نامه ی ۳۱ نهج البلاغه که جایز بودن توسل و اختیار در توسل کردن اثبات میشود طبق حدیث صحیح از کتاب شریف اصول کافی خود حضرت علی ع به رسول الله ص توسل کرده اند.

Print Friendly